من به دنبال سکوت مطلق و کودک درونم به دنبال پاسخ سوال های بی پایانش . من خسته چمپره زده کنج اتاق اما او عروسک در دست به دنبال فردایی زیبا ... !  کاش می شد فریاد کنم و به او بگویم من همان فردای تو هستم ... کودک پاک و معصوم تویی که اکنون در این ظلمت و تاریکی رویای خورشید را می بینی  فردایت تاریک تر از امروز است ... سرد و خاموش و بی فروغ ... آری این منم فردای تلخ و خزان دیده ی تو ... در پی چه هستی کودک من ... ؟  برگه ای کاغذ برمی دارد با مداد رنگی هایش شعر می خواند و نقاشی می کند تصویر یک جنگل زیبا نهری روان زیر درختی کهنسال و پرندگانی آواز خوان و دختری شاد و خوشحال پشت پنجره نظاره گر فردا ...  و من برگه ای دیگر برمی دارم و سکوت را برایش رنگ می زنم و غم ها و غصه هایم را نقاشی می کنم شب و تاریکی اش را می کشم و گریه های بی وقفه ام را و برایش دل شکسته ام را که از کینه ونفرت  تکه پاره شده است به تصویر می کشم ...

با تعجب به نقاشی ام می نگرد لبخند روی صورتش پژمرده می شود و جان می بازد ...  حلقه ای اشک در چشمانش متولد می شود   آه بلندی کشید ... ! عروسک را بر روی زمین گذاشت و آرام رفت برای همیشه و مرا با غم هایم تنها گذاشت ...

کودک زیبایم چشمهایش را بست و برای همیشه به ابدیت پر کشید ...