اما منای عزیزم : یه سلام ویژه واسه تو گلم ... معذرت معذرت معذرت ..... واسه اینکه اشکتو با متنم در آوردم .... عزیزم من و می بخشی .... ؟  ببخشید ولی قبل از شروع قصه هم گفتم این یه داستان واقعیه و همه اتفاقاتش ... همه ی نوشته هاش ... همه خند ه ها و گریه هاش همه و همه تو دنیای واقعی رخ داده ....  ... اما اینکه چرا داداشی پارسا غمگین می نویسه .... ؟  راستش بهتره از خودش بپرسی گلم ... حتمآ واست توضیح می ده ...  و اما دوستان جدید .... لینک چند تا از دوستای جدیدم گذاشتم  حتمآ ... حتمآ از وبشون دیدن کنید باشه .... ؟   اما داداشی مجنونم ... ممنون داداشی گلم واسه همه راهنمایی هات  ممنون که تشویقم می کنی واسه نوشتن ... و شما آقا صادق گل ... ولی واقعآ من در این حدی که شما می گین نیستم ... اما بازم خیلی خیلی خیلی ممنون ... و از تو کیانای عزیزم تشکر می کنم که همیشه به یادمی و فراموشم نمی کنی ... خودت می دونی که چه قدر دوستت دارم پس نیازی به گفتن نیست ...   و در آخر از همگی شما که به من لطف دارین تشکر می کنم ...  

و اما ناتانائیل ....

من نمی دونم چرا ما آدما وقتی عاشق می شیم بلافاصله بعدش مغرور می شیم البته لازم به ذکر که همه این جوری نیستن ولی به نظر من و تجربه هایی که کسب کردم خیلی از آدما این تیپی هستند  می دونین بهتره که منظورم و روشن تر کنم ... توی عشق همه می دونیم دو طرف وجود داره : عاشق و معشوق ... اما چرا این و گفتم .... ؟ تو دنیای امروز ما هر کی عاشق می شه .... این جوریه : عاشق فقط خودشو مالک مطلق عشقش می بینه ...  و معشوقه هم که تا می بینه یکی این همه دوسش داره ...  به قول معروف ناز کش داره ...  خودشو لوس می کنه و امان از روزی که خودخواه و مغرور بشه ... فکر می کنه از دماغ فیل افتاده ...البته بازم می گم همه این جوری نیستن ناتانائیل که این جوری شد ... یعنی تبدیل به یه عاشق خودخواه  شد  که فکر می کرد مالک مطلق عابر شده ..... اما این خود خواهی ناتانائیل دلیل داشت می دونین چراااااااااااااااااااااااااااا .... ؟ خوب بذارین کم کم باهاش آشنا می شین ...  ناتانائیل از بچگی با تنهایی و سکوت بزرگ شد و هیچ وقت یه دوست صمیمی نداشت می دونین خیلی کله شق بود و لج باز  ولی تا دلتون بخواد مهربون با یه قلب پاک  اون توی خونه ای بزرگ شد که پدر و مادرش هیچ وقت با هم تفاهم نداشتن دقیقآ از 4 سالگیش که همه چیز خوب به یادش میاد هر شب تو خونشون دعوا بوده ...  تعجب کردین ؟ آره این زندگی اون بود ... هر شب دعوا و کتک کاری ... پدرش یه آدم مستبدی بود که وقتی عصبی می شد کسی حریفش نمی شد ... ناتانائیل همیشه از خونه شون فراری بود ... وقتی باباش قاطی می کرد خونه شون تبدیل می شد به یه میدون جنگ و به قول معروف جنگ جهانی سوم رخ می داد و روی مادرش دست بلند می کرد ...  و این بدترین چیزی بود که تو دعوا رخ می داد و به شدت ناتانائیل و عذاب می داد ... فکر کنید ناتانائیل با اون دستای کوچیکش رو پاهای باباش می افتاد التماسش می کرد که بس کنه ...  اما مگه فایده ای داشت .... ؟خود ناتانائیل هم دو سه تا چک می خورد و با بینی و لبی خونی می رفت تو اتاقش و کز می کرد و با عروسکاش حرف می زد ...                         

__ عروسک نازم ... مهربونم ...  چی شده ؟ ... کوچلوی نازم چرا بغض کردی  .... ؟ الهی  مامان قربون چشمای نازت بره و اشک و توی اون نبینه ... می ریم عزیزم بهت قول می دم یه شب که بابا خوابه  ...یه شب آروم آروم می ریم از اینجا من و تو تنهای تنها ... اون روز دیگه نمی زارم واسه حتی  یه لحظه هم بغض بشینه تو سینه ات ... گل من چرا حرف نمی زنی ... با من قهری ... ؟ نمی گی اگه با من قهر باشی ... من از غصه می میرم ... نمی گی اگه با من حرف نزنی دلم تو سینه می پوسه ....؟ و دق می کنه ... ؟

و بعد توی اتاقش دراز می کشید و با خدا حرف می زد ... ؟ باورتون می شه ... ؟ یه دختر معصوم  4 ساله  ... چه حرف هایی داره با خدا بزنه ... ؟

__ سلام خدا جون منم ناتانائیل ... چی لبم چرا خونیه ... ؟ می دونی خدا جون داشتم بازی می کردم پام لیز خورد و افتادم زمین .... دروغ ... ؟ نه خدا جون دروغ نمی گم ... ایناها عروسکم هم شاهده ازش بپرس .... مامان و بابام ... ؟ اره دوسشون دارم اونا هم خوبن ... بابایی ... ؟ نه اذیتم نمی کنه .... تازه خیلی هم خوبه ....

جالبه نه .... ؟ این همه دروغ اونم به خدااااااااااااا .... ؟ اما به نظرتون ناتانائیل 4 ساله می دونه دروغ چیه ؟ اون اینا رو گفت چون از مامان بزرگ شنیده بود که آدما باید همیشه شکر گذار خدا باشن و گله و شکایت نکن ...  و اما فردا صبح نظاره گر رفتن مامان باشی و حتی گریه نکنی ...  فقط به خاطر دل مامان که نکنه بشکنه ...  

فعلا تا همین جا بسه ... حالا روزای بعد بازم از کودکی ناتانائیل می نویسم ...

بر می گردیم به زمان بزرگی وقتی که ناتانائیل اولین متن رو واسه عابر نوشت و تقدیم اون کرد           

در چشمانت که می نگرم ... با خود می گویم که ای کاش یارای ماندنم باشد

به گرمی دستانت که می نگرم... با خود می گویم که چه رسمی دارد دنیااااااا

من دخترک تنهای قصه برای تو از چه چیزی خواهم سرود ..... ؟

از غمنامه ی خودم ... ؟ یا از داستان هزار و یک شب زندگی ام ... ؟

اری من ناتانائیل ... دختر تنهای این شهر باورم شادی توست

هر چه هستم ... هر چه باشم باورم شادی توست ...

تو که در تاریکی شب ... تو که در حجم سکوت ... تو که در سینه ی من جا داری

تو که در تنها ترین خانه ی دل جا داری ...

خسته ام می دانی ؟ خسته از تکرار دیروزها و فرداهااااااااااا

خسته از بعد سکوت و غم ویرانه ی خویش

اما بدان ....

تا که هستم ... تا که باشم ای نازنین ... با توام ای بهترین افسانه ام .../     

ناتانائیل و غم عشق