می گریم تنها گوشه ی این اتاق خالی که از در و دیوارهایش بوی یاس آید اهنگ وداع .... می گریم در بغض باران ... می گریم به حال آن دخترک ۴ساله ای که به جای بازی و در آغوش کشیدن عروسک هایش از همان اونفوان کودکی آرزوی پر کشیدن دارد ... چه کسی می داند دل این کودک تنها خون است ... ؟ می گریم در این کلبه ی ویرانه ی خویش که در آن ...که تو دانی که در آن غوغایی است ... من نه آنم که تو پنداری ...من تهی از هر امیدم من چه نالم ؟ من چه گریم ...؟ که در این حجم سکوت که در این پر پوچی چه کسی می شنود  .... ؟ چه کسی می بیند ... ؟  من نه ... نشکستم از ان بابی که بی خیالت پنداشتی ....  چه ساده قضاوت کردی ....

دل من .... نه من دلی هرگز ندارم در سینه ام آنچه تو داری من ندارم که تو خود دانی که از آن بیزارم ...   من چه هستم .... ؟ شاخه ای خشکیده در میان گردباد زندگی .... من چه هستم ... ؟  تو که دانی غم من را ...  من هر چه هستم هر چه باشم .... می خواهم که برم ... 

شب بخیر خوبین ؟ پس از مدت ها باز برگشتم نمی دونم چی بنویسم خیلی حرف تو دلم سنگینی می کنه که نمی تونم بگم ... اول از همه یه نمه از گل همیشه بهارم ناراحتم ... البته حق بهش می دم        ...ولی خوب نمی دونین ادم وقتی دلش می گیره ... اصلا بی خیال ... خیلی ممنون از همتون که تو این مدت که نبودم من و فراموش نکردین .... تویی که داری الان این نوشته رو می خونی اره با خود تو ام این جمله رو از من به یادگار داشته باش : بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است ....