دادشتم فراموشت می کردم

اما باز دوباره دیدمت

تو غم ها غوطه ور شدم ... چرا

 داشتم فراموشت می کردم

اما باز صدات رسید به گوشم

شکستم بی صدا  .... چرا

اما باز دوباره دیدمت

تو غم ها غوطه ور شدم... چرا ؟؟؟؟

داشتی می رفتی از خیال من

 خزونی بود بهار من

دیدم تو رو خزونم جون گرفت

این قلب سرد و ساکتم

دوباره با نگاه گرم و بی ریا و عاشقت زبون گرفت

چرا  دوباره اومدی صدا رو

جون دادی گل بهار و زخم دال دوباره تازه شد

شوق نگاه خستم و دوباره دوختی آخر ستاره

حسرتم بی اندازه شد

یا راحتم کن واسه همیشه

این دل و بکن زریشه

از خیال سردم برو

یا باغبون شو بهار و

باز نشون بده گلا رو

از وجود خسته ام برو

................................

 می گشایم گره از بخت ـ چه باک

ترسم این عشق سرانجام مرا

بکشد تا به سرا پرده  خاک

                                                                       خلوت خالی و خاموش مرا

                                                                        تو پر از خاطره کردی ای مرد

                                                                        شعر من شعله احساس من است

                                                                         تو مرا شاعره کردی ای مرد

آتش عشق به چشمت یکدم

جلوه ای کرد و سرابی گردید

تا مرا واله و بی سامان دید

نقش افتاده بر آبی گردید

                                                                       سینه ای تا که بر آن سر بنهم

                                                                       دامنی تا که بر آن ریزم اشک

                                                                        آه ای آنکه غم عشقت نیست

                                                                        می برم بر تو و بر قلبت رشک

به زمین می زنی و می شکنی

عاقبت شیشه ی امیدی را

سخت مغروری و می سازی سرد

در دلی آتش جاویدی را . /

آن زمان که کودکی دلشاد بودم یک جان فریاد بودم ـ همدم هر کودکی در کوچه و بازار بودم ـ

هر چه می دیدم در گمان می گفتم : زندگی آیا همین است ؟

سال ها رفتند و هر زمان سوالی در خیالم نقش می بست ـ زندگی آیا همین است ؟

با عروسک ها نشستم ـ دل به هر بازیچه بستم ـ سال ها رفتند و پا نهادم در راه جوانی

از عروسک ها دل بریدم ـ پا به پای همکلاسی ها دویدم ـ قد کشیدم ـ چون مرغ عشقی

 می پریدم ـ  چشم در چشمی گشودم ـ با خیالش خواب رفتم شادی پیوند بستم

در خیالم فتنه افکند زندگی آیا همین است ؟... لیکن او رفت و مرا تنها گذاشت ... .

خشک شد از رفتن او خنده ی من بر لبانم ...

ک. کسی تا من بپرسم سهم من از زندگی آیا همین است ... ؟

از چه چیز می هراسم از رفتن ؟ رفتنی که روزی آرزویش را داشتم ؟

یا که از در آغوش کشیدنم توسط خاک ... ؟

هراسم نه از رفتن  ِ نه در آغوش خاک رفتن  ِ نه از دلتنگی ... هراس از فراموشی دارم ...

اشک ها نبارید بغض ها نشکنید ... بخندید من دیگر تنها نیستم ـ من به ارامش به شادی

به ابدیت ... من به خدا رسیدم ... من به ...

اگر مردم یادم کن ـ آن لحظه که تنهایی ـ آن لحظه که غم تو چشاته یادم کن ...

اگه غروب بود یادم کن ـ کنار ساحل که بودی ـ تو دریا یه ماهی که جون می داد یادم کن

اگه بارون گرفت اگه ابرا باریدن به حرمت اشکام یادم کن ...

بهار من اگه خزون نمی شد ؛ اگه تو نمی رفتی ، اگه من نمی رفتم ، اگه از عشق غافل نمی شدیم ، اگه هر دو تنها نمی شدیم ، اگه بهار وسبز شدن زمین ؛ اگه پاییز و ریزش برگاشو ، اگه زمستون و آدم برفی قصه مون از یاد نمی بردیم ، اگه قلبامون سرد نمی شد  ،ما تنها نبودیم ..... ما که زهم جدا نبودیم، توی سردی زمستون ، از گرمی عشقی سرودیم که هرگز سرد نمی شه ، دست هایی که زهم جدا نمی شن ، و از چشم هایی که هیچ وقت اتنظار و نمی بینه ... و قلبی که ز عشق تهی نمی شه از دلی که سرد نمی شه ، گرم گرمه تا همیشه ... از لیلی ومجنونی سرودیم که ز هم جدا نبودند ، طعم فراق نچشیدند ، هرگز تنها با یاد هم زندگی نکردند ؛ قصه عشق ما مثل قصه غصه های لیلی نبود ، مثل قصه هجران و فراق ، آوارگی و تنهایی مجنون نبود .، قصه ی ما ، قصه ی با هم بودن ، با هم رفتن ، با هم موندن ، با هم خوندن و با هم سرودن ، قصه ی عشق بود و بدور از هر غم و فراقی . ولی افسوس که به قصه ما خزون خورد  و  ورق ورق شد ، لیلی جدا ، مجنون جدا ، قصه ی عشقم تموم شد ....    با قلبی تهی از عشق رفتیم من و تو به سوی فردا ، تنهای تنها ، تو بی من ، من بی تو ، حالا از ما چی مونده بر جا .... ؟ جز نوشته های من که هر خط و هر کلمه اش ، یادآور تو و عشقی هستند که اسطوره ی زیبایی بود و پاکی .... /

یه روزی طاقت دیدن اشک تو چشمامو نداشتی .... حالا کجایی که ببینی خودت اشک تو چشام می زاری ...

خوبین ؟ اول از همه سلام گل همیشه بهارم ...    این قدر دلم تنگ شده که خدا می دونه می دونی چقدر ؟ ... از اینجا تا آسمون هفتم ...  انتظار وحشتناکه داشت من و می کشت باورتون می شه ؟ چقدر آدما زود بهم عادت می کنن مثل من ... اون سه شنبه همچین موقعی ما داشتیم می رفتیم عروسی... جاتون خالی خدا کنه واسه همه همیشه عروسی باشه یه روز هم واسه گل همیشه بهار من ... یه روز هم واسه شما ... این قدر خوش گذشت ... مخصوصآ به من ...

دل ...

نشد یک لحظه از یادت جدا دل  

                                       زهی دل آفرین دل مرحبا دل

                                                                                ز دستش یک دم آسایش ندارم

نمی دانم چه باید کرد با دل

                                     هزاران بار منعش کردم از عشق

                                                                             مگر برگشت از راه خطا دل

بشد خاک و زکویت بر نخیزد

                                  زهی ثابت قدم دل باوفا دل

                                                                       به چشمانت مرا دی مبتلا کرد

فلاکت دا مصیبت دل بلا دل

                                  از این دل داد من بستان خدایا

                                                                      ز دستش تا به کی گویم خدا دل .؟/

     گلم برای تو می نویسم ـ بی آنکه بدانی چرا ؟؟؟ هر شب مهتاب چشمان پر مهرت را برایم نمایان می کند ...   هر شب امید صبحی دیگر ... باور می کنی ؟ من دخترک تنهای قصه که جز فرشته مرگ یاری نمی جست ... امید طلوع خورشید را دارم و با آمدنش هر روز سلامم را به صبا امانت می دهم تا به تو برسد مهربانم ـ گل همیشه بهارم سبز بمان تا زنده هستم ...

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است ....

به نام خدای عاشقان ...

سلام ... و باز شروعی دیگر .... باز قصه عشقی دیگر .... باز لیلی ... باز مجنون

و باز اشک ها و هجران ها و غم فراغ.... نمی دانم اگر اسطوره های عشقمان

نبودند با درد عشق چه می کردیم ؟ چه کسی را متهم می کردیم ... ؟

 و من هم غمزده ای دیگر .... غمزده عشقی زیبا ... پاک و آسمانی ..........

و قصه عشقی دیگر ... 

 و این قصه ی من است ...

درد عشقی کشیده ام که مپرس

                                                  زهر هجری کشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان و آخر کار

                                                دلبری برگزیده ام که  مپرس

تقدیم به او ...

نگاهت چه آرام بر من گذشت تو سراپا شور و غروری ... رفتی تو ... آری گذشتی ز من

پای بروی برگهای پاییزی جاده گذاشتی و همراه پرستوهای عاشق شدی... گفتی می روی

و همراه آنان در بهار می آیی ....

پاییز با وداع سنگین تو گذشت بر من ... زمستان آمد حتی جای پاهایت به روی تن پوش

برف ها پنهان بود... بهار آمد ... پرستوها برگشتنداما تو هرگز نیامدی و من هر سال بر سر

 راه  پرستوها  می نشینم و سراغت را از آنان می گیرم ....